André Troost

Zijn volk als gordel aangedaan
is God de eeuwen doorgegaan:
Hij had voor heel het leven
het op zijn lijf geschreven.

Maar dragen liet zijn volk zich niet,
het kwijnde weg – tot zijn verdriet
niets meer mee te beginnen:
een lap bedorven linnen.

Toen heeft Hij, om op reis te gaan,
een nieuwe gordel omgedaan,
in een spelonk gevonden:
zijn liefste, ongeschonden.

In Hem draagt God ons op het lijf.
Zo waar Ik leef, zegt Hij, Ik blijf
de Trouwe, die blijft dragen
tot aan het eind der dagen.

Zijn Zoon als gordel aangedaan
wil God met mensen verdergaan
tot wij ons 'amen' zeggen
en Hij ons af kan leggen.

Dan is de lange reis volbracht,
dan wenkt de rust die nu nog wacht
op allen die het wagen
zich stil te laten dragen.

André F. Troost